خودش جلوتر ایستاده بود. ۲ نفر هم پشت سرش بودند. یک زن و یک مرد. به نظرم خواهر و برادرش بودند. ساعت قدیمی بند طلا را نگه داشته بود و با همه توانی که داشت سعی می کرد نظر عابرین را به آن جلب کند تا شاید کسی پیدا شود و آن را بخرد. قدش تا کمر من و  سنش خیلی کم بود. نگاه آن ۲ نفر پشت سرش  به نظرم از همه تلخی های زندگیم تلختر آمد. یک نیاز آمیخته با خجالت بود. خجالت از اینکه نیاز دارند و خجالت بیشتر از اینکه خودشان دست کم ۲ برابر سن برادر کوچکترشان سن داشتند ولی زحمت این کار سخت را به او واگذار کرده بودند. اما خودش خیلی ناراحت نبود. حس می کردم از اینکه همین کار از دستش بر می آید راضی ست. اما خوب می دانستم که این حس فقط برای همین سالهای کودکیست. 

نمی دانم چرا به نظرم آمد آن ساعت متعلق به مادرشان است٬ حتی نمی دانم چرا باورم شده که آنها خواهر و برادرند. (شاید به خاطر نگاههای همرنگ و صادقشان باشد. شاید هم ساعت آنقدر قدیمی بود که به سن هیچکدام از اینها نمی خورد) . اما یک چیز را خوب می دانم که چند سال دیگر بزرگترین کابوس زندگی این بچه همین روزی از زندگیش می شود که من و اکرم دیدیم. ما که به عنوان عابر از کنارشان گذشتیم ٬به ساعت و آنها یک نگاه کوتاه انداختیم ٬چند ثانیه بعد از گذشتن از آنها آهی کشیدیم و دیگر راجع به آن با همدیگر حرفی نزدیم. فقط به اولین ساعت فروشی که رسیدیم چسبیدیم به ویترین و با اشتیاق ساعتها را نگاه کردیم و راجع به ساعتهای زیبایش صحبت کردیم.

 از آن روز حالم بد است. الکی می خندم. اصلا  از خودم راضی نیستم. از اینکه حتی جلو نرفتم تا به آن ساعت نگاه کنم. شاید با خرید آن ساعت معجزه ای در زندگی آنها به وجود می آمد. معجزه ای که فقط شکمشان را سیر می کرد.

پی نوشت: بعضی وقتها نمی دانم از دست خودم عصبانی باشم یا پولدارها یا گرسنگی یا ماه رمضان که آدم را مجبور می کند گرسنگی بکشد.

نوشته شده در شنبه 1388/06/14ساعت 17:8 توسط | |